Underwater scenery with a three banded anenome fish

“You guys should put some seats up there” shouts Kev. 32 years old, Australian, tourist, but personal trainer at home with the appearance of a well-tanned dive instructor from the average tourist brochure. “I could have watched this I for hours, I’ve never seen anything quite like it”. His wife Denise nods and I can only agree, we just made a dive that went straight to our personal top-3′s.

A green dot in blue waters

Even if you’re not a diver, Lankayan is a great place to be

Place of action is a small island off the coast of Malaysian Borneo that is so blatantly beautiful that you could live there. Anyone who has ever Googled “Lankayan” knows what I’m talking about: pictures of a small green postage stamp surrounded by the most beautiful blue waters one can imagine. Upon arrival, it turns out to be much more beautiful than the pictures, how often does that happen? When we walk the wooden pier, it is just clear waters all around us, full of corals with tiny shark fins cutting though the surface. It looks like an aquarium but it is real! The young sharks, not more than fifty centimeters long are a sign that the reef here is healthy, says the leader of the island resort. “Almost nowhere else in the world you see something like that in a touristy place” he explains, “Lankayan has been heavily protected since 2001, it’s all take nothing, leave only bubbles”.

Underwater scenery

Common sight at Lankayan Island: Turtles!

That is why the place is still very popular among turtles, loads of them still come ashore to lay eggs, during certain periods it’s even a daily occurrence. And the hatching can be watched too as the eggs are dug up and placed in a protected area. There is nothing that beats the sight of baby turtles making a run for it during sunset. Truly magic!

Baby turtle portrait (during counting of hatched eggs)

Quick photo-opp before release

Off they go! Shame only less than 1% makes it to adulthood

Article on experiencing Rome the slow way.
Published in Tulp Magazine, december 2011.
Text and photography: © Fotograferen.net

Click here for the regular 16:10 size of this wallpaper.

“Do you know how we call English people?” Asks Vijay, our guide, referring to their secret tour-guide language. “We call them Ulu Kinabatangan, you know U.K.”. “And for Germans we do this”, he says while stroking an imaginary mustache. “The Dutch, however…” and bursts into laughter while pointing to his nose. I immediately understand what he means because half an hour ago I was face to face with one of the most bizarre inhabitants of the Malaysian rainforest: the Proboscis monkey. The animals, with their huge noses and bellies, looked so much like the well nourished Dutch colonialists that they nicknamed them ‘Dutch monkeys “. If you’re somewhere in the Malaysian jungle, and a guide rubs his nose, you know why.

Fisherman at a Kinabatangan river oxbow

Hornbill bird at the Melapi Lodge

Now the chance of watching your guide while in the jungle of the Kinabatangan River, is about nil. Everywhere you look, there’s life that is much more interesting. Every hundred meters or so there is a special bird to admire, from tiny bright blue kingfishers unwilling to pose for the camera to the hornbill with its impressive yellow beak that skims over the treetops. We are five of us in a boat going slowly over the brown waters of the river. Closely we keep an eye on the riverbanks, hoping to see a saltwater crocodile. The tired look of our captain speaks volumes: not every piece of floating wood we enthusiastically mistake for a crocodile is actually one – quite the contrary! We should better look out for monkeys, at least you can hear them before you see them!

Chinese shooting crowd at a Kinabatangan river cruise

The nice thing about Malaysia is you never have to search very far for them. It is funny to see that all boats with tourists stop at the first group they encounter. If you wouldn’t know better, you’d think every camera nowadays comes with a huge telephoto lens. A boat like ours, to the brim with Chinese and equally impressive-looking photographic lenses, is leaning dangerously when the cameras suddenly point the same small piece of jungle. I mumble something silly about “watching monkeys” and suggest we look elsewhere. Plenty of Monkeys to go around here!

“These tracks are just a few days old,” says Vijay a little later after we quietly enjoyed another troop of monkeys. He points to a muddy patch on the side of the river. “Traces of Pygmy elephants, maybe a week old” he says, “I’ve heard they are upstream now”. “If you want help out with paying for gasoline, we can see if we find them, I give it about 50%”.

Despite the long sail, we are not alone and boats appear out of nowhere all over the place. After some waiting one of the guides points to his ear and imitates a trunk with his other hand. He heard something! Everyone is silent immediately and not before long a scene from Jurassic Park breaks loose: all around us we hear trumpeting sounds: intrusive, scary, loud and very aggressive. It’s strictly forbidden to go ashore to approaching the animals, we now understand why. This type of elephant doesn’t trample you but makes a run for you, turns around and delivers a deadly kick. Definitely not an attractive prospect.

Busy…

Borneo, or pygmee elephant [Elephas maximus borneensis]

Matriarch female with juvenile son

Suddenly, a tusk appears out of the thick bush, it’s a young male followed by his mother and five other elephants. The animals barely visible, only their backs stick out above the tall grass. Why they are called Pygmy Elephants is a mystery, the animals are huge and eat at a phenomenal rate. With the grass almost eaten Mom and son are briefly visible, playing with their food. Endless clicking of cameras breaks the silence, followed by many “ohh’s and ahh’s”. And then, just as quickly as it began, it is over. The sun is nearly down and what remains is the long journey back across the river. Our smiling faces speak volumes, this is really something to remember and now I understand why everyone here with such excessive cameras around.

Dusk on the Kinabatangan river

Last September I had the privilege to go on my first assignment for National Geographic Traveler (NL). It turned out to be a super-short dash to the other side of the planet for a five-day mad dash to the Sabah Province in Malaysian Borneo. In three parts I will photoblog the trip, starting today with my visit to the Sepilok Orangutan Rehabilitation Centre.

Upon entering the walkway to the feeding area these guys are hard to miss: Macaques.

Surprise find, a Viper!

Don’t get too close, these animals have huge teeth and know how to use them.

In over thirty years they have managed to bring back 600 animals into the wild, quite an accomplishment although it is hard to monitor the long-term results as these animals cannot be tagged. As impressive as this number is, not all animals are released. Even though human contact is minimized as much as possible, some of these amazing primates get so fond of their trainers that they will never leave the reserve and it’s forest. You have to realize that the animals are not caged, only at night, and they are free to go wherever they want. This is why at the feeding station, the popular tourist attraction, they only served the blandest of food available in order to stimulate the animals to go out and search for their own meals.

Hot, hot, hot, busy, busy, busy!

Young Urangutan at the feeding station.

Excellent place to snack…

In any way it is a fantastic place to go for a visit (the feeding takes place twice a day) because you get to see the animals quite up-close and will encounter many of the other monkey species that are prone to this region. From here on most people either go back home (Sandakan, the main port for the region is close-by) or head straight for the rainforest, as I did. So come back for part II and see if I encountered some wild elephants.

And how nice is it coming back to relax in the Sepilok Nature Resort.

The most popular diving area of the island, La Restinga, however has again been evacuated which must be a big blow to the diving community. I was there two years ago and was totally mesmerized by the place. Here are some photos from that trip (for Duikmagazine). Let’s hope things will calm down soon again.

Click here to go straight to the gallery.

Exactly a year ago I set out on a trip to two small islands near the Northern coast of Holland; Schiermonnikoog & Vlieland. As most people know, cycling is hugely popular in our country and these two islands are no different. So I went out for a week to produce an article and photos for the cycling special of ANWB REIZEN Magazine, a very popular travel publication. I hadn’t been to the islands sinds I was a high-school kid, aeons ago, and boy was I in for a treat. Some nice autumn weather, windy but not cold and the occasional raindrop just suited things perfectly. Autumn set in late that year so there were still loads of colored leaves on the trees.

Just the small scale of both islands, their loveliness and abundant nature will have me come back again very soon. I guess I have re-fallen in love again with the place. The feeling of being able to cycle around an island in an hour, or two for Vlieland, is just too good to be true. Add, centuries old houses and miles of unspoilt beaches and not too many tourists and you’ll see what I mean.

Below is the article, in Dutch, for those of you planning to go any time soon. Enjoy!
Client: ANWB REIZEN
Text & photography: © Fotograferen.net

__________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________
Klein maar fijn, fietsen op Schiermonnikoog en Vlieland

Twee grote bruine ogen kijken me aan. Heel even maar, in een mum zijn ze weer verdwenen. Een wijder wordend kringetje in het water herinnert aan het vlugge oogcontact. De veerboot is nog geen tien stappen achter me en de eerste zeehond is al een feit. Boten, zout water, duinen en polders; dat kan maar één ding beteken: we zijn op de Waddeneilanden, de twee kleinste om precies te zijn en de beste manier om die te verkennen is op de fiets natuurlijk.

Schiermonnikoog

Het is net alsof ik weer terug ben in mijn jeugd, Schiermonnikoog, of “Schier” zoals ze liefkozend genoemd dient te worden is dromen van de tijd dat je er nog op uit trok met je eigen ouders. Lekker op de fiets, trots meetrappend met pa en ma, de eindeloze wegen van het eiland doorploeterend. Nu, dan wel eindeloos als in een kinderherinnering want de kleinste van de Waddeneilanden fiets je probleemloos in anderhalf uur rondom. Dat is trouwens vooral omdat meer dan de helft van de eiland niet per normale fiets toegankelijk is vanwege het tij. Waar je ook gaat of staat, het strand is nooit meer dan tien minuten weg.

Niet dat die tien minuten zo belangrijk zijn, het woordje “haast” is hier een beetje een vies woord. Naar Schier ga je voor rust, een beetje terug in de tijd zonder al te veel afleiding, meer dan strand, natuur, een ruime handvol eetgelegenheden en één supermarkt is er simpelweg niet. Een autoluw natuurgebied, dat is het in een notendop.
Dat er zo veel natuur op zo’n klein stukje land te vinden is weten vogels al lang, het eiland barst in het najaar van overwinteraars, doortrekkers en in schutkleur geklede vogelfotografen met indrukwekkende lenzen en verrekijkers.

Bos, duin, polder en het altijd dominant aanwezige zeewater maken er een spelletje van om elke kilometer weer een heel ander landschap tevoorschijn te toveren; waar we het ene moment tussen de berken en naaldbomen fietsen zo trappen we minuten later vol tegen de wind door de duinen richting strand, weilanden vol met ganzen en andere vogels achter ons latend. Echt een eiland voor families, met korte afstanden voor de kinderen en het strand praktisch altijd binnen handbereik, één ding is echter zeker: zonder fiets kom je hier bijna nergens.

Vijf dingen die je gezien of gedaan moet hebben:
- Geen Waddeneiland is compleet zonder een bezoek aan strand en wad. Een waddentocht kan je al doen vanaf een uurtje of twee maar ook heel leuk en anders is de Jutterstocht. Jutter Bart, voormalig leraar, wereldreiziger en vakkenvuller, vertelt voluit over wat er allemaal op het strand aanspoelt en hoe het jutten vroeger en nu ging. Daarna lekker zelf op pad om te kijken wat er allemaal tussen het zand ligt. Briljant voor de kinderen maar ook voor volwassenen meer dan leuk. Niet vergeten mee te nemen: de strandkoeken van Bakkerij Schuthof (Middenstreek 11). Dit meer dan honderd jaar oude recept is uniek op de Waddeneilanden.
- Wat doe je op een eiland met lichamen die aanspoelden in de loop der jaren. Juist, de tilt ze over de duinen en begraaft ze. Zo ontstond begin vorige eeuw ook de kleine begraafplaats Vredenhof waar militairen ongeacht rang of afkomst bij elkaar werden begraven. Zoals bijvoorbeeld slachtoffers van Duinkerken, die zes weken later aanspoelden op het eiland. Sommigen na jaren en DNA onderzoek gerepatrieerd, de overigen nog steeds daar, met de tekst “known to God”. Indrukwekkend.
- Thijs de Boer was veertien toen hij zijn schelpenverzameling begon op het eiland. Inmiddels een zestiger, is zijn collectie licht uit de hand gelopen maar zijn Schelpenmuseum Paal 14 (toegang: 2 euro) mag er zijn. Met hart en ziel vertelt hij over zijn verzameling en maakt hij jong en oud wegwijs over schelpen, miljoenen jaar oud barnsteen of eeuwen oude houtskool. Absoluut een bezoek waard en de beste plek om je strandvondsten te laten determineren.
- Pas tegen hoog tij gaan zeehonden op jacht naar eten en doordat de vloed hun zandbanken steeds kleiner maakt is dat het beste moment om ze te gaan spotten. Zeker in het (noord)westen heb je veel kans om ze dan te zien. Zoals bijvoorbeeld bij Paal 4, aan het einde van de Badweg (op het eiland gebruikt men palen in plaats van kilometers).
- Een rit naar de Oostpunt.
Het oosten is niet zo maar te bereiken, enige voorbereiding (getijden in de gaten houden!) is een vereiste en ook met de gewone huurfietsen is de tocht niet toegestaan. Wel kan je met de vreselijk toeristische Balgexpress (een glazen huifkar getrokken door een tractor) naar het puntje. Maar goed, voor een blik prachtige natuur moet je wat over hebben.

Fietshuur:
Er zijn drie grote verhuurders op het eiland waar je tot €27 per week betaalt voor een solide fiets met versnellingen. Familiefietsen zoals tandems zijn goed verkrijgbaar maar kunnen in het hoogseizoen beter wel gereserveerd worden. Bij de aanlegsteiger op Schiermonnikoog is ook een verhuur, die richt zich voornamelijk op dagjesmensen.

Hoe kom je er:
De veerboten naar Schiermonnikoog vertrekken vanuit Lauwersoog, Groningen. Gemiddeld vier keer per dag, afhankelijk van het seizoen (www.wpd.nl). Parkeren kan in de aangelegen garage voor 4,50 per dag. Aangekomen op het eiland staan bussen klaar om iedereen naar het dorp te brengen, dit kost 2,50 voor een retourtje maar de strippenkaart is ook geldig. Let op: bij de aanlegsteiger is geen PIN-automaat dus zorg dat je contact geld bij de hand hebt.

Meer info:
www.vvvschiermonnikoog.nl
www.schiermonnikoog.de

Vlieland

“Hoe sterk is de eenzame fietser”, wat kan je beter neuriën als je daadwerkelijk “kromgebogen over je stuur tegen de wind” de duinen van Vlieland doorploetert? De bossen van Oost-Vlieland met al haar kriskras liggende paden zijn al weer een stukje achter mij, lekker uit de wind tussen de herfstkleuren fietsen. Links, rechts, weer eens links want ach, wat maakt het ook uit; lekker op het gevoel er door heen rijden totdat uiteindelijk de duinen weer tevoorschijn komen, zo groot is het tenslotte allemaal niet. Zo lang je maar richting het westen gaat kom je vanzelf uit op de Cranberryvlakte, herkenbaar aan ijverig plukkende families die hier en daar doosjes vol met de kleine besjes weten te vullen. Voor mij uit strekken de duinen zich tot aan de horizon en gezien de tegenwind ben ik nog wel even zoet met dat stukje. Gelukkig zijn de paden mooi en de uitzichten ronduit adembenemend, of zou dat mijn gebrek aan conditie zijn?
Denk je bij Schiermonnikoog aan rust dan is Vlieland in vergelijking behoorlijk bruisend. Een eiland dat eveneens met een overdaad aan natuur en eindeloze uitzichten is begenadigd maar dat ook een beschikt over een nette portie uitgaanspret; campings, restaurants en meer activiteiten dan je vakantiedagen hebt strijden hier om de gunst van de bezoeker zonder dat plat vermaak de boventoon voert. Zodra je het dorp uit bent overheerst de natuur. Vandaar dat ook hier families, met misschien iets oudere kinderen, hier de weg naar toe weten te vinden. De weinige auto’s zijn voorbehouden aan de bewoners dus even buiten het dorp kom je praktisch geen gemotoriseerd vervoer meer tegen, op de bus na die vooral luie toeristen naar de westkant van het eiland brengt waar ik net heen ben gefietst. Nee, ook hier is de tweewieler het voornaamste vervoersmiddel, met de welbekende ANWB paddenstoelen als bakens. Lekker zelf bepalen wat je wilt gaan zien en trappen maar, een kaart is nergens meer nodig.

Vijf dingen die je gezien of gedaan moet hebben:
- Vlieland schreeuwt er gewoonweg om befietst te worden, liefst met de langst mogelijke omweg die je je maar kan bedenken. Lekker vechten met de straffe tegenwind in het westelijke duingebied of juist heerlijk beschut tussen de bossen in het midden. Één ding is zeker: na een ochtend in de frisse lucht is er niks beter dan een pitstop bij Het Posthuys, lekker bijkomen met een Cranberry pannenkoek van de lokale bessen.
- De stranden in deze noordwestelijke hoek zijn zo’n beetje de rustigste van het eiland, als je ergens ongestoord kan uitwaaien dan is het hier wel en de enorme “zandbak” de Vliehors is hier vlak bij. Door de week oefenterrein van de luchtmacht maar in het weekeinde de plek om de fiets even te verruilen voor de benenwagen en de stevige wandeling te maken naar het reddingshuisje.
- Een bezoek aan het eiland kan niet zonder een uurtje in het bezoekerscentrum. Naast de indrukwekkende walvisskeletten en een uitgebreid aquarium met volop lokale vissen (plus aaibak met kathaaitjes!) is vooral de jutterszolder een feest voor het oog en geest. Echt alles over jutten komt hier aan bod met honderden gevonden voorwerpen, prachtige foto’s en de allermooiste jutverhalen. Als je hier niet met een grote glimlach vandaan komt!
- Slenteren op de Dorpsstraat is één van de beste fietsloze opties van het eiland. De bijna één kilometer lange straat vol winkels en restaurants komt na zonsondergang heerlijk tot leven en alleen al met het kiezen van het juiste restaurant kan je al eindeloos zoet zijn. Perfect voor het flaneren op een lange zomeravond, je waant je bijna ergens in Frankrijk.
- De zonsondergang vanaf de Vuurboetsduin, onder de vuurtoren, is misschien wel de mooiste plek van het eiland om de zon onder te zien gaan met in de verte de noordelijke duinen en de karakteristieke huisjes van het eiland. De 40 meter hoogte hoef je niet met de fiets te doen, er is gelukkig een mooie trap aanwezig. Zomers kan de vuurtoren ‘s avonds bezocht worden.

Fietshuur:
Ook hier zijn drie grote verhuurders op het eiland waar je tot €31 per week betaalt voor een solide fiets met versnellingen. Ook hier zijn familiefietsen of mountain bikes goed verkrijgbaar (reserveren in hoogseizoen aangeraden). Veel hotels hebben kortingsacties voor fietshuur. Bij de veerhaven zit al meteen een verhuurder.

Hoe kom je er:
De veerboten (gewone en snelboten) naar Schiermonnikoog vertrekken vanuit Harlingen Haven (Friesland). De grote luxe veerboot, met internet, brengt je er in een uur of twee. Parkeren kan ter plekke in de garage voor €10,70 per dag of bij het verderop gelegen terrein voor €4,80 (plus eventueel €1,20 p.p. voor de pendeldienst). OP het eiland kom je aan in het dorp zelf.

Meer info:
www.vlieland.net
vlieland.info

A big thank you goes out to Femke Welvaart for showing me “her” Schiermonnikoog!

One of my favorite views has got to be the top of the Roque Nublo, or the “Cloudy rock”. One of the highest parts of Gran Canaria, one of the Spanish Canary islands west of the Moroccon coast, can be reached with a pleasant 45 minute hike. Just stepping onto the plain top with the two massive volcanic remnants is amazing. They still look so small but after walking the last bit you just are in awe because of their sheer size.

I hope this photo does it justice.

The start of the route

A place to love, Roque Nublo on Grand Canaria

Almost there, the plain on the top

On the way back, the massive rock behind us

Photo of the week:
Image from the Ski & Snowboardtest for Wintersport Magazine.
May 2011, Solden (Austria)