Exactly a year ago I set out on a trip to two small islands near the Northern coast of Holland; Schiermonnikoog & Vlieland. As most people know, cycling is hugely popular in our country and these two islands are no different. So I went out for a week to produce an article and photos for the cycling special of ANWB REIZEN Magazine, a very popular travel publication. I hadn’t been to the islands sinds I was a high-school kid, aeons ago, and boy was I in for a treat. Some nice autumn weather, windy but not cold and the occasional raindrop just suited things perfectly. Autumn set in late that year so there were still loads of colored leaves on the trees.

Just the small scale of both islands, their loveliness and abundant nature will have me come back again very soon. I guess I have re-fallen in love again with the place. The feeling of being able to cycle around an island in an hour, or two for Vlieland, is just too good to be true. Add, centuries old houses and miles of unspoilt beaches and not too many tourists and you’ll see what I mean.

Below is the article, in Dutch, for those of you planning to go any time soon. Enjoy!
Client: ANWB REIZEN
Text & photography: © Fotograferen.net

__________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________
Klein maar fijn, fietsen op Schiermonnikoog en Vlieland

Twee grote bruine ogen kijken me aan. Heel even maar, in een mum zijn ze weer verdwenen. Een wijder wordend kringetje in het water herinnert aan het vlugge oogcontact. De veerboot is nog geen tien stappen achter me en de eerste zeehond is al een feit. Boten, zout water, duinen en polders; dat kan maar één ding beteken: we zijn op de Waddeneilanden, de twee kleinste om precies te zijn en de beste manier om die te verkennen is op de fiets natuurlijk.

Schiermonnikoog

Het is net alsof ik weer terug ben in mijn jeugd, Schiermonnikoog, of “Schier” zoals ze liefkozend genoemd dient te worden is dromen van de tijd dat je er nog op uit trok met je eigen ouders. Lekker op de fiets, trots meetrappend met pa en ma, de eindeloze wegen van het eiland doorploeterend. Nu, dan wel eindeloos als in een kinderherinnering want de kleinste van de Waddeneilanden fiets je probleemloos in anderhalf uur rondom. Dat is trouwens vooral omdat meer dan de helft van de eiland niet per normale fiets toegankelijk is vanwege het tij. Waar je ook gaat of staat, het strand is nooit meer dan tien minuten weg.

Niet dat die tien minuten zo belangrijk zijn, het woordje “haast” is hier een beetje een vies woord. Naar Schier ga je voor rust, een beetje terug in de tijd zonder al te veel afleiding, meer dan strand, natuur, een ruime handvol eetgelegenheden en één supermarkt is er simpelweg niet. Een autoluw natuurgebied, dat is het in een notendop.
Dat er zo veel natuur op zo’n klein stukje land te vinden is weten vogels al lang, het eiland barst in het najaar van overwinteraars, doortrekkers en in schutkleur geklede vogelfotografen met indrukwekkende lenzen en verrekijkers.

Bos, duin, polder en het altijd dominant aanwezige zeewater maken er een spelletje van om elke kilometer weer een heel ander landschap tevoorschijn te toveren; waar we het ene moment tussen de berken en naaldbomen fietsen zo trappen we minuten later vol tegen de wind door de duinen richting strand, weilanden vol met ganzen en andere vogels achter ons latend. Echt een eiland voor families, met korte afstanden voor de kinderen en het strand praktisch altijd binnen handbereik, één ding is echter zeker: zonder fiets kom je hier bijna nergens.

Vijf dingen die je gezien of gedaan moet hebben:
- Geen Waddeneiland is compleet zonder een bezoek aan strand en wad. Een waddentocht kan je al doen vanaf een uurtje of twee maar ook heel leuk en anders is de Jutterstocht. Jutter Bart, voormalig leraar, wereldreiziger en vakkenvuller, vertelt voluit over wat er allemaal op het strand aanspoelt en hoe het jutten vroeger en nu ging. Daarna lekker zelf op pad om te kijken wat er allemaal tussen het zand ligt. Briljant voor de kinderen maar ook voor volwassenen meer dan leuk. Niet vergeten mee te nemen: de strandkoeken van Bakkerij Schuthof (Middenstreek 11). Dit meer dan honderd jaar oude recept is uniek op de Waddeneilanden.
- Wat doe je op een eiland met lichamen die aanspoelden in de loop der jaren. Juist, de tilt ze over de duinen en begraaft ze. Zo ontstond begin vorige eeuw ook de kleine begraafplaats Vredenhof waar militairen ongeacht rang of afkomst bij elkaar werden begraven. Zoals bijvoorbeeld slachtoffers van Duinkerken, die zes weken later aanspoelden op het eiland. Sommigen na jaren en DNA onderzoek gerepatrieerd, de overigen nog steeds daar, met de tekst “known to God”. Indrukwekkend.
- Thijs de Boer was veertien toen hij zijn schelpenverzameling begon op het eiland. Inmiddels een zestiger, is zijn collectie licht uit de hand gelopen maar zijn Schelpenmuseum Paal 14 (toegang: 2 euro) mag er zijn. Met hart en ziel vertelt hij over zijn verzameling en maakt hij jong en oud wegwijs over schelpen, miljoenen jaar oud barnsteen of eeuwen oude houtskool. Absoluut een bezoek waard en de beste plek om je strandvondsten te laten determineren.
- Pas tegen hoog tij gaan zeehonden op jacht naar eten en doordat de vloed hun zandbanken steeds kleiner maakt is dat het beste moment om ze te gaan spotten. Zeker in het (noord)westen heb je veel kans om ze dan te zien. Zoals bijvoorbeeld bij Paal 4, aan het einde van de Badweg (op het eiland gebruikt men palen in plaats van kilometers).
- Een rit naar de Oostpunt.
Het oosten is niet zo maar te bereiken, enige voorbereiding (getijden in de gaten houden!) is een vereiste en ook met de gewone huurfietsen is de tocht niet toegestaan. Wel kan je met de vreselijk toeristische Balgexpress (een glazen huifkar getrokken door een tractor) naar het puntje. Maar goed, voor een blik prachtige natuur moet je wat over hebben.

Fietshuur:
Er zijn drie grote verhuurders op het eiland waar je tot €27 per week betaalt voor een solide fiets met versnellingen. Familiefietsen zoals tandems zijn goed verkrijgbaar maar kunnen in het hoogseizoen beter wel gereserveerd worden. Bij de aanlegsteiger op Schiermonnikoog is ook een verhuur, die richt zich voornamelijk op dagjesmensen.

Hoe kom je er:
De veerboten naar Schiermonnikoog vertrekken vanuit Lauwersoog, Groningen. Gemiddeld vier keer per dag, afhankelijk van het seizoen (www.wpd.nl). Parkeren kan in de aangelegen garage voor 4,50 per dag. Aangekomen op het eiland staan bussen klaar om iedereen naar het dorp te brengen, dit kost 2,50 voor een retourtje maar de strippenkaart is ook geldig. Let op: bij de aanlegsteiger is geen PIN-automaat dus zorg dat je contact geld bij de hand hebt.

Meer info:
www.vvvschiermonnikoog.nl
www.schiermonnikoog.de

Vlieland

“Hoe sterk is de eenzame fietser”, wat kan je beter neuriën als je daadwerkelijk “kromgebogen over je stuur tegen de wind” de duinen van Vlieland doorploetert? De bossen van Oost-Vlieland met al haar kriskras liggende paden zijn al weer een stukje achter mij, lekker uit de wind tussen de herfstkleuren fietsen. Links, rechts, weer eens links want ach, wat maakt het ook uit; lekker op het gevoel er door heen rijden totdat uiteindelijk de duinen weer tevoorschijn komen, zo groot is het tenslotte allemaal niet. Zo lang je maar richting het westen gaat kom je vanzelf uit op de Cranberryvlakte, herkenbaar aan ijverig plukkende families die hier en daar doosjes vol met de kleine besjes weten te vullen. Voor mij uit strekken de duinen zich tot aan de horizon en gezien de tegenwind ben ik nog wel even zoet met dat stukje. Gelukkig zijn de paden mooi en de uitzichten ronduit adembenemend, of zou dat mijn gebrek aan conditie zijn?
Denk je bij Schiermonnikoog aan rust dan is Vlieland in vergelijking behoorlijk bruisend. Een eiland dat eveneens met een overdaad aan natuur en eindeloze uitzichten is begenadigd maar dat ook een beschikt over een nette portie uitgaanspret; campings, restaurants en meer activiteiten dan je vakantiedagen hebt strijden hier om de gunst van de bezoeker zonder dat plat vermaak de boventoon voert. Zodra je het dorp uit bent overheerst de natuur. Vandaar dat ook hier families, met misschien iets oudere kinderen, hier de weg naar toe weten te vinden. De weinige auto’s zijn voorbehouden aan de bewoners dus even buiten het dorp kom je praktisch geen gemotoriseerd vervoer meer tegen, op de bus na die vooral luie toeristen naar de westkant van het eiland brengt waar ik net heen ben gefietst. Nee, ook hier is de tweewieler het voornaamste vervoersmiddel, met de welbekende ANWB paddenstoelen als bakens. Lekker zelf bepalen wat je wilt gaan zien en trappen maar, een kaart is nergens meer nodig.

Vijf dingen die je gezien of gedaan moet hebben:
- Vlieland schreeuwt er gewoonweg om befietst te worden, liefst met de langst mogelijke omweg die je je maar kan bedenken. Lekker vechten met de straffe tegenwind in het westelijke duingebied of juist heerlijk beschut tussen de bossen in het midden. Één ding is zeker: na een ochtend in de frisse lucht is er niks beter dan een pitstop bij Het Posthuys, lekker bijkomen met een Cranberry pannenkoek van de lokale bessen.
- De stranden in deze noordwestelijke hoek zijn zo’n beetje de rustigste van het eiland, als je ergens ongestoord kan uitwaaien dan is het hier wel en de enorme “zandbak” de Vliehors is hier vlak bij. Door de week oefenterrein van de luchtmacht maar in het weekeinde de plek om de fiets even te verruilen voor de benenwagen en de stevige wandeling te maken naar het reddingshuisje.
- Een bezoek aan het eiland kan niet zonder een uurtje in het bezoekerscentrum. Naast de indrukwekkende walvisskeletten en een uitgebreid aquarium met volop lokale vissen (plus aaibak met kathaaitjes!) is vooral de jutterszolder een feest voor het oog en geest. Echt alles over jutten komt hier aan bod met honderden gevonden voorwerpen, prachtige foto’s en de allermooiste jutverhalen. Als je hier niet met een grote glimlach vandaan komt!
- Slenteren op de Dorpsstraat is één van de beste fietsloze opties van het eiland. De bijna één kilometer lange straat vol winkels en restaurants komt na zonsondergang heerlijk tot leven en alleen al met het kiezen van het juiste restaurant kan je al eindeloos zoet zijn. Perfect voor het flaneren op een lange zomeravond, je waant je bijna ergens in Frankrijk.
- De zonsondergang vanaf de Vuurboetsduin, onder de vuurtoren, is misschien wel de mooiste plek van het eiland om de zon onder te zien gaan met in de verte de noordelijke duinen en de karakteristieke huisjes van het eiland. De 40 meter hoogte hoef je niet met de fiets te doen, er is gelukkig een mooie trap aanwezig. Zomers kan de vuurtoren ‘s avonds bezocht worden.

Fietshuur:
Ook hier zijn drie grote verhuurders op het eiland waar je tot €31 per week betaalt voor een solide fiets met versnellingen. Ook hier zijn familiefietsen of mountain bikes goed verkrijgbaar (reserveren in hoogseizoen aangeraden). Veel hotels hebben kortingsacties voor fietshuur. Bij de veerhaven zit al meteen een verhuurder.

Hoe kom je er:
De veerboten (gewone en snelboten) naar Schiermonnikoog vertrekken vanuit Harlingen Haven (Friesland). De grote luxe veerboot, met internet, brengt je er in een uur of twee. Parkeren kan ter plekke in de garage voor €10,70 per dag of bij het verderop gelegen terrein voor €4,80 (plus eventueel €1,20 p.p. voor de pendeldienst). OP het eiland kom je aan in het dorp zelf.

Meer info:
www.vlieland.net
vlieland.info

A big thank you goes out to Femke Welvaart for showing me “her” Schiermonnikoog!

If there’s one country that I can really recommend for a visit it’s got to be Indonesia. For our honeymoon we decided to take up an offer from a well-known travelcompany that we simply couldn’t refuse. Exciting as it was going to be my first (non-journalist) group travel ever and also my first time Asia. After having travelled half the world I somehow miraculously managed not to visit that huge part of the world. Something that I quite made up afterwards, travelling to Asia at least six times the next four years.

Java and Bali were going to be our destinations, the latter for diving, the first for round travel in two busses filled with us, tourists! Never figured group travel could be so much fun if you’re just lucky to hit the right combination of age, personalities and the amount of people travelling with you. We simply had a great time and one of the definite highlights of the trip was an old volcano called the Bromo [Google Earth].

It’s not a volcano as you’d normally see, it’s a small but highly active volcano which is situated in an unprecedented sandy area of almost ten square kilometers, the remnants of an even older volcano that blasted itself into history many, many millions of years ago. Seeing the sunrise on that old craters edge is one of the most popular highlights of Java and attracts countless tourist that walk up there very late at night (or better: very early in the morning).

So there we are at 03:30, after a wee night of sleeping getting our tired heads up a steep hill while beeing surrounded by zillions of Indonesian salesmen and women. Hats, umbrella’s, raincoats: guess it must rain here a lot because the majority of little shops are into that sort of stuff. Food is also highly available but who needs something to eat when you’re still in sleep-mode?

As high as the expectations so low is reality: the platform where we wait for the sun to come up over the crater rim is huge and packed with tourists, oh: that’s us then. Hundreds of people from all over the world have their camera ready and wait for the sun to burst through the fog. Which, sadly for us, manages not too. Leaving us with a half-baked sunrise and a good forty minute walk back down the road where a cup of hot soup awaits us. OK, now that’s a highlight!

Actually, the sunrise is nice but it’s the crater itself that’s way more interesting. A nice carride over the massive rim into the flat area where the actual Bromo active volcano resides. And by active, I really mean active: just short over eight months after our visit it suddenly went beserk and killed two tourists and injured five! But the horseride to the edge is amazing. Still can’t understand why all these horsemen compete eachother so massively. All looked like they haven’t got a dime to spare. Guess, if they worked together they could set some overall higher prices and actually make a bit of an income… there’s probably a reason but I felt sorry for them as the competition for tourists looked pretty nasty.

The sight into the grey and yellow crater is one to behold. Smoke still bellowing and a tribe of people walking around in it to catch the flowerofferings that people can buy for a few cents after which they throw them into the volcano. Good bit of recycling I suppose!

All in all a sight that should be high on the list of things to do and see in Java, definitely on of our many highlights and a true View of The World.

Full series (slideshow) here: