“Do you know how we call English people?” Asks Vijay, our guide, referring to their secret tour-guide language. “We call them Ulu Kinabatangan, you know U.K.”. “And for Germans we do this”, he says while stroking an imaginary mustache. “The Dutch, however…” and bursts into laughter while pointing to his nose. I immediately understand what he means because half an hour ago I was face to face with one of the most bizarre inhabitants of the Malaysian rainforest: the Proboscis monkey. The animals, with their huge noses and bellies, looked so much like the well nourished Dutch colonialists that they nicknamed them ‘Dutch monkeys “. If you’re somewhere in the Malaysian jungle, and a guide rubs his nose, you know why.

Fisherman at a Kinabatangan river oxbow

Hornbill bird at the Melapi Lodge

Now the chance of watching your guide while in the jungle of the Kinabatangan River, is about nil. Everywhere you look, there’s life that is much more interesting. Every hundred meters or so there is a special bird to admire, from tiny bright blue kingfishers unwilling to pose for the camera to the hornbill with its impressive yellow beak that skims over the treetops. We are five of us in a boat going slowly over the brown waters of the river. Closely we keep an eye on the riverbanks, hoping to see a saltwater crocodile. The tired look of our captain speaks volumes: not every piece of floating wood we enthusiastically mistake for a crocodile is actually one – quite the contrary! We should better look out for monkeys, at least you can hear them before you see them!

Chinese shooting crowd at a Kinabatangan river cruise

The nice thing about Malaysia is you never have to search very far for them. It is funny to see that all boats with tourists stop at the first group they encounter. If you wouldn’t know better, you’d think every camera nowadays comes with a huge telephoto lens. A boat like ours, to the brim with Chinese and equally impressive-looking photographic lenses, is leaning dangerously when the cameras suddenly point the same small piece of jungle. I mumble something silly about “watching monkeys” and suggest we look elsewhere. Plenty of Monkeys to go around here!

“These tracks are just a few days old,” says Vijay a little later after we quietly enjoyed another troop of monkeys. He points to a muddy patch on the side of the river. “Traces of Pygmy elephants, maybe a week old” he says, “I’ve heard they are upstream now”. “If you want help out with paying for gasoline, we can see if we find them, I give it about 50%”.

Despite the long sail, we are not alone and boats appear out of nowhere all over the place. After some waiting one of the guides points to his ear and imitates a trunk with his other hand. He heard something! Everyone is silent immediately and not before long a scene from Jurassic Park breaks loose: all around us we hear trumpeting sounds: intrusive, scary, loud and very aggressive. It’s strictly forbidden to go ashore to approaching the animals, we now understand why. This type of elephant doesn’t trample you but makes a run for you, turns around and delivers a deadly kick. Definitely not an attractive prospect.

Busy…

Borneo, or pygmee elephant [Elephas maximus borneensis]

Matriarch female with juvenile son

Suddenly, a tusk appears out of the thick bush, it’s a young male followed by his mother and five other elephants. The animals barely visible, only their backs stick out above the tall grass. Why they are called Pygmy Elephants is a mystery, the animals are huge and eat at a phenomenal rate. With the grass almost eaten Mom and son are briefly visible, playing with their food. Endless clicking of cameras breaks the silence, followed by many “ohh’s and ahh’s”. And then, just as quickly as it began, it is over. The sun is nearly down and what remains is the long journey back across the river. Our smiling faces speak volumes, this is really something to remember and now I understand why everyone here with such excessive cameras around.

Dusk on the Kinabatangan river

Exactly a year ago I set out on a trip to two small islands near the Northern coast of Holland; Schiermonnikoog & Vlieland. As most people know, cycling is hugely popular in our country and these two islands are no different. So I went out for a week to produce an article and photos for the cycling special of ANWB REIZEN Magazine, a very popular travel publication. I hadn’t been to the islands sinds I was a high-school kid, aeons ago, and boy was I in for a treat. Some nice autumn weather, windy but not cold and the occasional raindrop just suited things perfectly. Autumn set in late that year so there were still loads of colored leaves on the trees.

Just the small scale of both islands, their loveliness and abundant nature will have me come back again very soon. I guess I have re-fallen in love again with the place. The feeling of being able to cycle around an island in an hour, or two for Vlieland, is just too good to be true. Add, centuries old houses and miles of unspoilt beaches and not too many tourists and you’ll see what I mean.

Below is the article, in Dutch, for those of you planning to go any time soon. Enjoy!
Client: ANWB REIZEN
Text & photography: © Fotograferen.net

__________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________
Klein maar fijn, fietsen op Schiermonnikoog en Vlieland

Twee grote bruine ogen kijken me aan. Heel even maar, in een mum zijn ze weer verdwenen. Een wijder wordend kringetje in het water herinnert aan het vlugge oogcontact. De veerboot is nog geen tien stappen achter me en de eerste zeehond is al een feit. Boten, zout water, duinen en polders; dat kan maar één ding beteken: we zijn op de Waddeneilanden, de twee kleinste om precies te zijn en de beste manier om die te verkennen is op de fiets natuurlijk.

Schiermonnikoog

Het is net alsof ik weer terug ben in mijn jeugd, Schiermonnikoog, of “Schier” zoals ze liefkozend genoemd dient te worden is dromen van de tijd dat je er nog op uit trok met je eigen ouders. Lekker op de fiets, trots meetrappend met pa en ma, de eindeloze wegen van het eiland doorploeterend. Nu, dan wel eindeloos als in een kinderherinnering want de kleinste van de Waddeneilanden fiets je probleemloos in anderhalf uur rondom. Dat is trouwens vooral omdat meer dan de helft van de eiland niet per normale fiets toegankelijk is vanwege het tij. Waar je ook gaat of staat, het strand is nooit meer dan tien minuten weg.

Niet dat die tien minuten zo belangrijk zijn, het woordje “haast” is hier een beetje een vies woord. Naar Schier ga je voor rust, een beetje terug in de tijd zonder al te veel afleiding, meer dan strand, natuur, een ruime handvol eetgelegenheden en één supermarkt is er simpelweg niet. Een autoluw natuurgebied, dat is het in een notendop.
Dat er zo veel natuur op zo’n klein stukje land te vinden is weten vogels al lang, het eiland barst in het najaar van overwinteraars, doortrekkers en in schutkleur geklede vogelfotografen met indrukwekkende lenzen en verrekijkers.

Bos, duin, polder en het altijd dominant aanwezige zeewater maken er een spelletje van om elke kilometer weer een heel ander landschap tevoorschijn te toveren; waar we het ene moment tussen de berken en naaldbomen fietsen zo trappen we minuten later vol tegen de wind door de duinen richting strand, weilanden vol met ganzen en andere vogels achter ons latend. Echt een eiland voor families, met korte afstanden voor de kinderen en het strand praktisch altijd binnen handbereik, één ding is echter zeker: zonder fiets kom je hier bijna nergens.

Vijf dingen die je gezien of gedaan moet hebben:
- Geen Waddeneiland is compleet zonder een bezoek aan strand en wad. Een waddentocht kan je al doen vanaf een uurtje of twee maar ook heel leuk en anders is de Jutterstocht. Jutter Bart, voormalig leraar, wereldreiziger en vakkenvuller, vertelt voluit over wat er allemaal op het strand aanspoelt en hoe het jutten vroeger en nu ging. Daarna lekker zelf op pad om te kijken wat er allemaal tussen het zand ligt. Briljant voor de kinderen maar ook voor volwassenen meer dan leuk. Niet vergeten mee te nemen: de strandkoeken van Bakkerij Schuthof (Middenstreek 11). Dit meer dan honderd jaar oude recept is uniek op de Waddeneilanden.
- Wat doe je op een eiland met lichamen die aanspoelden in de loop der jaren. Juist, de tilt ze over de duinen en begraaft ze. Zo ontstond begin vorige eeuw ook de kleine begraafplaats Vredenhof waar militairen ongeacht rang of afkomst bij elkaar werden begraven. Zoals bijvoorbeeld slachtoffers van Duinkerken, die zes weken later aanspoelden op het eiland. Sommigen na jaren en DNA onderzoek gerepatrieerd, de overigen nog steeds daar, met de tekst “known to God”. Indrukwekkend.
- Thijs de Boer was veertien toen hij zijn schelpenverzameling begon op het eiland. Inmiddels een zestiger, is zijn collectie licht uit de hand gelopen maar zijn Schelpenmuseum Paal 14 (toegang: 2 euro) mag er zijn. Met hart en ziel vertelt hij over zijn verzameling en maakt hij jong en oud wegwijs over schelpen, miljoenen jaar oud barnsteen of eeuwen oude houtskool. Absoluut een bezoek waard en de beste plek om je strandvondsten te laten determineren.
- Pas tegen hoog tij gaan zeehonden op jacht naar eten en doordat de vloed hun zandbanken steeds kleiner maakt is dat het beste moment om ze te gaan spotten. Zeker in het (noord)westen heb je veel kans om ze dan te zien. Zoals bijvoorbeeld bij Paal 4, aan het einde van de Badweg (op het eiland gebruikt men palen in plaats van kilometers).
- Een rit naar de Oostpunt.
Het oosten is niet zo maar te bereiken, enige voorbereiding (getijden in de gaten houden!) is een vereiste en ook met de gewone huurfietsen is de tocht niet toegestaan. Wel kan je met de vreselijk toeristische Balgexpress (een glazen huifkar getrokken door een tractor) naar het puntje. Maar goed, voor een blik prachtige natuur moet je wat over hebben.

Fietshuur:
Er zijn drie grote verhuurders op het eiland waar je tot €27 per week betaalt voor een solide fiets met versnellingen. Familiefietsen zoals tandems zijn goed verkrijgbaar maar kunnen in het hoogseizoen beter wel gereserveerd worden. Bij de aanlegsteiger op Schiermonnikoog is ook een verhuur, die richt zich voornamelijk op dagjesmensen.

Hoe kom je er:
De veerboten naar Schiermonnikoog vertrekken vanuit Lauwersoog, Groningen. Gemiddeld vier keer per dag, afhankelijk van het seizoen (www.wpd.nl). Parkeren kan in de aangelegen garage voor 4,50 per dag. Aangekomen op het eiland staan bussen klaar om iedereen naar het dorp te brengen, dit kost 2,50 voor een retourtje maar de strippenkaart is ook geldig. Let op: bij de aanlegsteiger is geen PIN-automaat dus zorg dat je contact geld bij de hand hebt.

Meer info:
www.vvvschiermonnikoog.nl
www.schiermonnikoog.de

Vlieland

“Hoe sterk is de eenzame fietser”, wat kan je beter neuriën als je daadwerkelijk “kromgebogen over je stuur tegen de wind” de duinen van Vlieland doorploetert? De bossen van Oost-Vlieland met al haar kriskras liggende paden zijn al weer een stukje achter mij, lekker uit de wind tussen de herfstkleuren fietsen. Links, rechts, weer eens links want ach, wat maakt het ook uit; lekker op het gevoel er door heen rijden totdat uiteindelijk de duinen weer tevoorschijn komen, zo groot is het tenslotte allemaal niet. Zo lang je maar richting het westen gaat kom je vanzelf uit op de Cranberryvlakte, herkenbaar aan ijverig plukkende families die hier en daar doosjes vol met de kleine besjes weten te vullen. Voor mij uit strekken de duinen zich tot aan de horizon en gezien de tegenwind ben ik nog wel even zoet met dat stukje. Gelukkig zijn de paden mooi en de uitzichten ronduit adembenemend, of zou dat mijn gebrek aan conditie zijn?
Denk je bij Schiermonnikoog aan rust dan is Vlieland in vergelijking behoorlijk bruisend. Een eiland dat eveneens met een overdaad aan natuur en eindeloze uitzichten is begenadigd maar dat ook een beschikt over een nette portie uitgaanspret; campings, restaurants en meer activiteiten dan je vakantiedagen hebt strijden hier om de gunst van de bezoeker zonder dat plat vermaak de boventoon voert. Zodra je het dorp uit bent overheerst de natuur. Vandaar dat ook hier families, met misschien iets oudere kinderen, hier de weg naar toe weten te vinden. De weinige auto’s zijn voorbehouden aan de bewoners dus even buiten het dorp kom je praktisch geen gemotoriseerd vervoer meer tegen, op de bus na die vooral luie toeristen naar de westkant van het eiland brengt waar ik net heen ben gefietst. Nee, ook hier is de tweewieler het voornaamste vervoersmiddel, met de welbekende ANWB paddenstoelen als bakens. Lekker zelf bepalen wat je wilt gaan zien en trappen maar, een kaart is nergens meer nodig.

Vijf dingen die je gezien of gedaan moet hebben:
- Vlieland schreeuwt er gewoonweg om befietst te worden, liefst met de langst mogelijke omweg die je je maar kan bedenken. Lekker vechten met de straffe tegenwind in het westelijke duingebied of juist heerlijk beschut tussen de bossen in het midden. Één ding is zeker: na een ochtend in de frisse lucht is er niks beter dan een pitstop bij Het Posthuys, lekker bijkomen met een Cranberry pannenkoek van de lokale bessen.
- De stranden in deze noordwestelijke hoek zijn zo’n beetje de rustigste van het eiland, als je ergens ongestoord kan uitwaaien dan is het hier wel en de enorme “zandbak” de Vliehors is hier vlak bij. Door de week oefenterrein van de luchtmacht maar in het weekeinde de plek om de fiets even te verruilen voor de benenwagen en de stevige wandeling te maken naar het reddingshuisje.
- Een bezoek aan het eiland kan niet zonder een uurtje in het bezoekerscentrum. Naast de indrukwekkende walvisskeletten en een uitgebreid aquarium met volop lokale vissen (plus aaibak met kathaaitjes!) is vooral de jutterszolder een feest voor het oog en geest. Echt alles over jutten komt hier aan bod met honderden gevonden voorwerpen, prachtige foto’s en de allermooiste jutverhalen. Als je hier niet met een grote glimlach vandaan komt!
- Slenteren op de Dorpsstraat is één van de beste fietsloze opties van het eiland. De bijna één kilometer lange straat vol winkels en restaurants komt na zonsondergang heerlijk tot leven en alleen al met het kiezen van het juiste restaurant kan je al eindeloos zoet zijn. Perfect voor het flaneren op een lange zomeravond, je waant je bijna ergens in Frankrijk.
- De zonsondergang vanaf de Vuurboetsduin, onder de vuurtoren, is misschien wel de mooiste plek van het eiland om de zon onder te zien gaan met in de verte de noordelijke duinen en de karakteristieke huisjes van het eiland. De 40 meter hoogte hoef je niet met de fiets te doen, er is gelukkig een mooie trap aanwezig. Zomers kan de vuurtoren ‘s avonds bezocht worden.

Fietshuur:
Ook hier zijn drie grote verhuurders op het eiland waar je tot €31 per week betaalt voor een solide fiets met versnellingen. Ook hier zijn familiefietsen of mountain bikes goed verkrijgbaar (reserveren in hoogseizoen aangeraden). Veel hotels hebben kortingsacties voor fietshuur. Bij de veerhaven zit al meteen een verhuurder.

Hoe kom je er:
De veerboten (gewone en snelboten) naar Schiermonnikoog vertrekken vanuit Harlingen Haven (Friesland). De grote luxe veerboot, met internet, brengt je er in een uur of twee. Parkeren kan ter plekke in de garage voor €10,70 per dag of bij het verderop gelegen terrein voor €4,80 (plus eventueel €1,20 p.p. voor de pendeldienst). OP het eiland kom je aan in het dorp zelf.

Meer info:
www.vlieland.net
vlieland.info

A big thank you goes out to Femke Welvaart for showing me “her” Schiermonnikoog!

One of my favorite views has got to be the top of the Roque Nublo, or the “Cloudy rock”. One of the highest parts of Gran Canaria, one of the Spanish Canary islands west of the Moroccon coast, can be reached with a pleasant 45 minute hike. Just stepping onto the plain top with the two massive volcanic remnants is amazing. They still look so small but after walking the last bit you just are in awe because of their sheer size.

I hope this photo does it justice.

The start of the route

A place to love, Roque Nublo on Grand Canaria

Almost there, the plain on the top

On the way back, the massive rock behind us

As I just got the go ahead yesterday for a new trip to Oman in April, one of my favorite countries to photograph I though it fitting to finally upload this image. As a billboard, up to 13×7 meters (39×21 ft.), has been running on and off in the Netherlands for quite some time now and it feels amazing to see it along the highway in this incredible huge size.

Click here to see more Oman images.

Placa Catalunya, the massive square in downtown Barcelona. Filled with shoppers, people on their way from and to work and zillions of pigeons and touristst feeding them.

This has got to be my favorite square in the town: St. Maria del Mar. The church is amazing but the square is empty and boring… that is: until a wedding starts and usually one doesn’t have to wait long for that to happen.

The market of Santa Catarina is built on the old ruins of a monastery of XIII century and is a great place for photo’s like this couple having lunch.

The Parade del Gigantes also starts and finishes at this amazing Placa de St. Maria del Mar, famous for it’s Church and plentyful weddings.

Placa Virreine is a good place to chill and get some coffee as these elder people show.

In the June issue of ANWB REIZEN (Travel) a ten-page article on the best squares of Barcelona with some nice blow-up images. The opening spread is one of my favorite images from last year, one thet I really had to crawl into the crowd to get: the wedding ceremony with all the rice. Next week I hope to find some time to upload all the images from this shoot, one of my favorite ones by far as I really tried to get up close and personal with my subjects.

Text: Femke van Welsenes
Photography: Fotograferen.net (except the nightshot of the fountain).

It’s called Jabal Shamss, which translates to “Mountain of Sun” and what a fitting name it is. At an altitude of approximately 3.000 meters (10.000 feet) it’s majestically situated under an almost allways blue sky with the intense Arabian sun shining above it, casting it’s deep shadows into the depths below.

The hiking path of Jabal Shams.

Jabal Shams is not really a mountain as you’d expect, it’s a mindboggling crevasse of immense proportions, therefore the name “Grand Canyon of the Middle-East” is way more fitting. Not only is the viewpoint [Google Earth] at the road through the Al Hajar Mountains range one of the nicest stops in the region: an actual hike through the Canyon is even better as the path is situated halfway up the cliff face of about a thousand meters.

Tiny village 600 meters below us.

In order avoid the worst shadows we leave early for our hours-long trekking, the sun will be nice above us for most of the trip so we’ll be able to enjoy the best of the views. And boy, are those views amazing! From the early start till the final bits it’s hard to keep your eyes on the small but pretty manageable path. At points it gets close to the edge and one viewpoint is just simply breathtaking when we can see a tiny village more than 600 meters below us. Even with my biggest telelens it’s hard to get it fully visible. Apparently the few kids that live in the dozen or so houses are picked up daily for school but it’s just hard to imagine living there.

Mill stones in the deserted village of Sab Bani Khamis.

Even harder is imagining living in the deserted village Sab Bani Khamis [Google Earth] that we come across after an hour or so. It was abandoned after a dam closed off their water supply that made it possible to live there. Just simply imagine a rocky ledge of no more than thirty meters wide with a deadly drop to the depths of the canyon. A couple of terrasses where they managed to grow crops and a few mud houses underneath a hanging ledge that towers above for hundreds of meters. Now that’s remote living!

Fresh water in a hidden lake near the deserted village of Sab Bani Khamis.

After hiking through the tiny place and visiting a fantastic small mountain lake it’s time to hike out: not by going back but by taking the Via Ferrata [Google Earth]. Definitely not as simple as hiking to the village is this climb out while being secured to metal ropes which are placed so falling down is not an option anymore (while scrapes and bruises still are though!). The climb under the deep blue sky is exhilarating: not too easy but not too technical either. And what a great feel looking over your shoulder or between your legs: the massive stone canyon that goes on to the horizon. This is truly one of my favorite vies of the world.

Out of the Grand Canyon through the Via Ferrata.

The Amazing high-altitude sunsets at the Jabal Shams Resort (at 3.000 meters/10.000 feet).

Click here for the full photo-gallery on Flickr (27 images).

Links: Oman Tourism, Jabal Shams Resort (Great sunsets!)
More on Oman at Fotograferen.net here.
More Favorite views of the World on Fotograferen.net here.

Cycling from Prague to Dresden, along the Elbe, was on my mind last summer. Together with travel journalist Kees Lucassen we put on short pants, packed our cycling bags and headed out for a six-day cycling bonanza along the Czech Republic and (East) German countryside. A fantastic trip that had us enjoy two great cities, tons of sunlight, one massive downpour and one of the most stunning places I have ever been to: Rathen. Soon to be found on my site as an entry into my “favorite vies of the world”.

The article is in Dutch and was published in May 2009 in the largest travel publication in the Netherlands: ANWB REIZEN.